På hjarta


Publisert 22.05.2016

Ein sundag i 1996

Då eg var liten kunne tida stå stille på sundaga. Med unntak av brus i frå elvi, greine og lauv i bjørketrei utanfor som dansa med vinden, kunne huset og gata væra heilt, heilt stille. Heldigvis var det alltid fleire av gutane i gata som følte akkurat som meg, så det tok ikkje lang tid før me fann på noko sprell, som skapte både lyd, spenning og som fikk tida til å gå.

Les hele innegget


Eirik Sognnes © 2016